W tym utworze napisanym dla Marieke (skrzypce), Bertela (saksofon), Nico (gitara) i Yves’a (perkusja) zagłębiłem się w transkrypcję mowy jako podstawę materiału instrumentalnego. Wykorzystuję wzajemne oddziaływanie muzyki i języka, powstałe z nagranych rozmów pomiędzy mną a członkami Nadar Ensemble – głównie z naszej pierwszej wideokonferencji.

Starannie wybierając i przekomponowując fragmenty tych rozmów, pokazuję różne oblicza muzyczne i pozasceniczne wykonawców, a jednocześnie wielokrotnie zadaję pytanie „kto mówi?”. Utwór jest refleksją nad tym, że wszystkie kompozytorskie wytyczne, czy dotyczące wysokości dźwięków i rytmu, czy też oznaczeń wyrazowych i wykonawczych, potencjalnie przekształcają wykonawcę w zmienioną wersję samego twórcy. Dzięki pracy z tą rzeczywistością kompozytor ma szansę stać się swego rodzaju narratorem. Słowa wykonawców, ruchy ust (ang. visemes) i dźwięki instrumentów przeplatają się, ujawniając ukrytą muzykalność ich mowy, a granica między rzeczywistością a absurdem zaciera się. Pojawiają się pytania dotyczące sprawczości, kontroli twórczej i autentyczności.

Matthew Grouse