W tej pracy wyszedłem od bardzo prostej idei: powtarzania/degradacji materiału. Liniowe, przewidywalne, a zatem uspokajające procesy będą stopniowo kierowane ku skrajnym biegunom, jakimi są cisza i nasycenie, dzięki spowolnieniom aż do bezruchu lub przyspieszeniom aż do paroksyzmu. Idea procesu muzycznego jest jedynie pretekstem, który pozwala mi uwidocznić to, co naprawdę mnie interesuje: pojawienie się ukrytej przemocy, ujawniającej się jedynie poprzez chaotyczne dryfowanie materiału, poprzez rytuał jego destrukcji jako elementu dyskursywnego nadającego formę oraz poprzez jego odrodzenie jako materiału rozżarzonego, a tym samym pozostającego poza wszelką kontrolą.

Fausto Romitelli