Francis Alÿs w La roue ukazuje grupę kongijskich dzieci grających w ekstremalną grę na ogromnej hałdzie odpadów z pewnej kopalni z czasów Lumumby. Ta spektakularna scena – zwykle niewidoczna dla ludzi Zachodu – stanowi jeden z produktów ubocznych naszej cywilizacji. Mali Syzyfowie niosą na sobie ciężar trwającego kolonializmu. Wspinają się bez końca na czarną górę, gdy my tymczasem podążamy uparcie za rozwojem technologii i chcemy coraz więcej i więcej hi-tech (a zatem i nowych kopalń, które przyczyniają się do zniszczenia środowiska naturalnego i upadku społeczeństw). Moim zamiarem było skonfrontować tę rzeczywistość z dalekim echem powszechnie znanej XVIII-wiecznej piosenki francuskiej Ah! Vous dirais-je, maman…, rozpowszechnionej w wielu krajach i różnych wersjach językowych, którą notabene Mozart wykorzystał jako temat wariacji.

Te dwie odległe wizje dzieciństwa przypomniały mi o wielu innych dysonansach kognitywnych, jakich doświadczamy każdego dnia. Oto jeden z nich: któż nie wie, że kupowanie co dwa lata nowego smartfona narusza równowagę ekologiczną, a także prowadzi do katastrof społecznych? Mimo to potrzebujemy nowych smartfonów – do pracy, do operacji bankowych, do celów towarzyskich, prawie do wszystkiego. Nawet muzycy zespołu Cikada muszą je mieć, jeśli chcą wykonać napisany dla nich przez mnie utwór…

Pierre Slinckx