(Cisza, którą należy pokonać)

Podtytuł tego utworu może być ukłonem w stronę Arcana Varèse’a (gdzie pojawia się jako określenie agogiczne); wydaje się kontynuacją procesu myślowego Chiffre I. Powraca tu furioso fortepianu, tym razem jednak zestawione z dwukrotnie liczniejszym zespołem, który (w przeciwieństwie do Chiffre I) jest niepowstrzymany; w istocie jedynie od czasu do czasu udaje mu się stłumićszaleństwo.

Chiffre II to muzyka niezwykle dramatyczna: wybuchowa, z nagłymi, krótkimi okrzykami i długimi fragmentami wielkiego spokoju, w których nagle pojawiają się wtręty ffff w bębnach, a ciągłość muzyki jest wielokrotnie przerywana ciszą.