Coś, ale co? Pomiędzy wystawą a koncertem, muzycznym oprowadzaniem a teatralną animacją. Hasło „performans” uratowało nie jednego kuratora przed panicznym „nie wiem co to jest!”. Co to zatem będzie 20 września w Galerii Lalek Teatru Baj? Sama już dawno szukam odpowiedniego słowa, by nazwać to doświadczenie. Jest w tym wspólnota i osobność, jest humor i relaks, przegięcie i prostota. Jest najdoskonalsze teraz, czyli improwizacja, a jednocześnie – poczucie bezpieczeństwa. Mamy to sprawdzone. „Smykowizje”, projekt miniperformansów dla rodzin z dziećmi w wieku do pięciu lat w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, były czasem odkrywania, jak legalnie rozrabiać w galerii, i jedną z najbardziej freestylowych propozycji muzycznych dla rodzin, w jakich brałam udział. I co się okazało? Że super jest buszować w sztuce. Że Mozart świetnie brzmi, nawet z laptopa, w instalacji, pomiędzy Hindemithem a Sciarrinem. Że dziecka nie obchodzą za bardzo epoki, stylowość i prekursorzy. Że i my, dorośli, potrzebujemy kontrastu, przyjemności i historii, i jeszcze kogoś bliskiego obok, zanurzonego w tym samym czasie, dokładnie teraz.

Festiwal muzyki współczesnej i najstarszy teatr lalkowy w Polsce? Uchylę rąbka tajemnicy: będą historie, które opowiadali nam dziadkowie i babcie (Królowa Śniegu i lalki Mariety Golomehovej). Będzie legenda scenografii, czyli Jan Marcin Szancer (ale nie wiadomo jeszcze teraz, kiedy to piszę, co dokładnie), oraz współczesne lalki z wikliny i patyków (ze scenografii Michała Wyszkowskiego do Baśni o słońcu). Będzie coś naprawdę starego, a jednocześnie nowego – dinozaury drukowane na sukni Mary, bohaterki wzorowanej na XIX-wiecznej paleontolożce (scenografia Agnieszka Wielewska). Będą wiolonczela, skrzypce, flet – każde z innej bajki, ale też z tej samej, improwizowanej. A pomiędzy tym wszystkim dwoje lalkarzy. I wspólna przestrzeń, która czule obejmuje wszystkie wieki i prawieki publiczności.

Anna Szawiel