Tytuł utworu pochodzi z wiersza estońskiej poetki Kristiiny Ehin, która już wcześniej była dla mnie wielokrotnie źródłem inspiracji. Sądzę, że tytuł dobrze oddaje charakter i technikę utworu: zarówno kontrast zimnych, delikatnych barw wysokich rejestrów w stosunku do trzasku i rytmu odcinków „skalnych”, niekiedy wykonywanych ze specjalnym naciskiem, jak i ślizganie się pomiędzy tymi dwoma diametralnie różnymi światami. Jak topniejąca góra lodowa, nieustabilizowana na podłożu, nagle znikająca.

Mirjam Tally