ur. w 1959 w Schwanenstadt (Austria), zm. w 2025 w Berlinie. Początkowo studiował grafikę i uprawiał free jazz. Studia kompozytorskie odbył u Gösty Neuwirtha i Romana Haubenstocka-Ramatiego w Grazu i w Wiedniu. Od 1982 mieszkał w Berlinie, gdzie był inicjatorem i organizatorem wielu festiwali i koncertów. W 1988 założył Ensemble Zwischentöne. W 1993 wykładał gościnnie na Uniwersytecie Muzycznym w Grazu. Dyrygował zespołami Klangforum Wien, United Berlin i Insel Musik Ensemble. W latach 2013–17 był wykładowcą Uniwersytetu w Huddersfield, w 2019 gościnnie wykładał w Królewskim Konserwatorium w Hadze oraz na Uniwersytecie w Lejdzie. Od 2000 był zaangażowany w działalność pedagogiczną i pracował prywatnie ze studentami poza instytucjami muzycznymi. 

Jego utwory wykonywano na Berliner Festwochen, Wiener Festwochen, festiwalach w Darmstadcie, Donaueschingen, Stambule, Los Angeles, Oslo, Buenos Aires, Hong Kongu, Londynie, Nowym Jorku. Instalacje Ablingera prezentowano m.in. w: Offenes Kulturhaus Linz, Diözesanmuseum Köln, Kunsthalle Wien, Neue Galerie der Stadt Graz, Kunsthaus Graz, Akademie der Künste Berlin, Haus am Waldsee Berlin, Santa Monica Museum of the Arts. Był jednym z niewielu współczesnych artystów, którzy używają szmerów bez związku z jakąkolwiek symboliką, bez odniesienia do pojęć w rodzaju chaosu, energii, entropii, nieporządku, wieczności, bez zamiaru sprzeciwiania się czemukolwiek lub bycia nieposłusznym albo destruktywnym, lecz dla nich samych. Ma za sobą długą drogę dociekania natury dźwięku, czasu – aspektów uważanych za zasadnicze dla muzyki. Jego dokonania kwestionują konwencje zwykle uważane za pewniki i dotyczą takich zagadnień, jak powtarzanie, monotonia, redukcja, redundancja, gęstość i entropia: „Dźwięki nie są dźwiękami! Są tu, aby oderwać uwagę intelektu i ukoić zmysły. Słuchanie nigdy nie jest «słuchaniem»: słuchanie jest tym, co mnie stwarza”. Peter Ablinger jest, jak stwierdził Christian Scheib, mistykiem oświecenia, którego wołania i litanie mają na celu poznanie. Kompozytor jest zarazem sceptykiem rozumiejącym reguły rządzące kulturą oraz (destruktywne) zwyczaje narzucane przez tradycję. „Więc bawmy się dalej i mówmy: dźwięki są po to, żeby usłyszeć (nie po to, by były słuchane – to coś innego). I to słyszenie jest po to, żeby przestać (Das Hören ist da um aufzuhören) – więcej nie mogę powiedzieć”. Christian Baier 

Wybrane utwory: Cykle: Weiss/Weisslich na rozmaite media: instrumenty, instalacje, przedmioty, media elektroakustyczne, proza, muzyka bez dźwięków (1980–99), Stücke 1989–94, utwory dla od 1 do 25 instrumentalistów oraz na siedem głosów (1989–94), Sehen und Hören, fotografie, projekcje (od 1995), IEAQV na instrumenty i media elektroakustyczne, utwory powiązane z konkretnymi miejscami (od 1994), Instrumente und Rau­ schen na instrumenty i szmery z CD (od 1994), Quadraturen na media elektroakustyczne, zespoły i orkiestry (od 1994), Das Buch der Gesänge, fotografie akustyczne (od 1997), Voices and Piano na fortepian i CD (od 1998), Klänge auf Papier, przedmioty ułożone na papierze (od 1999), Opera/Werke, opery, instalacje, koncerty oraz inne formy artystyczne (od 2000), Orte, instalacje (od 2001), Instrumente & na instrumenty i inne źródła dźwięku (od 2006), Augmented Studies (od 1983). Inne utwory: 10 kleine Stücke na sześć głosów (1995, 2002), Übersetzungen 1–8, guma i tektura (1997), Grundierungen 1–6 na organy (1997), Hotel Deutsches Haus na flet basowy, rożek angielski, klarnet i CD (2000–01), 1–127 na gitarę elektryczną i CD (2002), Altar na głośniki, mikrofony, słuchawki, elektronikę, wiolonczelę i orkiestrę (2002–03), Akt/Rückenansicht na aktorów i CD (2003), 3 Easy Pieces, instalacja (2003–04), 6 Linien na fortepian (2004), From Inside Out na okno wystawowe, mikrofon i głośnik (2004/06), Ohne Titel 1–10 na dowolne instrumenty (2005), 11 Intermezzi aus Opera/Werke, „Das Orchester” na orkiestrę i CD (2005), Kleine „Publikum” Suite na zespół, klawiatury sterowane komputerowo i CD (2005), „Tanz” aus Das Publikum/ Stadtoper Graz na dwa fortepiany, dziewięć instrumentów i CD (2005), Gehörgang, spacer w labiryncie (2007), Fallstudie, kino dla jednej osoby (2004–08), Weisse Wäsche, bielizna i ręczniki (2003–08), Amtssee bei Regen na trzy do ośmiu głosów lub instrumentów (2008), A + O na harfę i CD (2005/09), Selbstportrait mit Mittersill – eine Skizze in 3 Sätzen na dzieci, młodzież, performera, CD i przedmioty (2009), Kanon na sześć wiolonczel lub wiolonczelę i pięć urządzeń delay (2017), 1111 Vögel, radiowa rzeźba dźwiękowa (2017–18), Outside & na instrumenty i mikrofony (2015/18), Not Available na klarnet i taśmę (2016/18), Kanon 22.12.2018 na dziewięć identycznych instrumentów (2018), 4 Weiss na wielką orkiestrę smyczkową i szumy białe (2018–19), Vokalschleuse na pięć par głośników (2018–19), Public Litanies, procesja na przewodniczkę chóru i publiczność (2018–19), Doo-Doo-Dooh na głos, pięć instrumentów, dźwięki zarejestrowane i przedmioty (2019), Etablissement Gschwandtner na orkiestrę dziecięcą i trzy megafony (2019), „A.W.-Memorial” na klarnet i radio (2019), Ohne Titel na skrzypce, klarnet basowy i fortepian (2019), Es summt der See na dźwięki jeziora Summt, trzy grupy orkiestrowe i trzech megafonistów (2019), Decisions 3/ Kocham wolność for Roman Haubenstock-Ramati, plik dźwiękowy do odtworzenia przez megafon (2019), Concert na fagot, zespół i dwoje muzykologów (2016/20), Corona Suite, pieces to entertain myself (2020), Corona Blog (2020), Verdopplung 4.01/4.02/4.03, nagranie terenowe (2020), Sonate na dwa głosy (2021), Nanophony na dowolny cichy dźwięk i silne wzmocnienie elektroakustyczne (2021), Die Kulturschätze der Menschheit, praca kolektywna w ramach GFFKM (2022), Violinstück für Nurit na skrzypce (2022), CO2-Countdown na jeden lub wiele głosów (2022), Das ökologische Manifest na instrument lub instrumenty, materiały i głos lub głosy (2022), Oracle („Conversation”) na dwoje wykonawców, krzemienie i mikrofony (2023), Lola Kiepja na fortepian i taśmę (2023), The Absolute Absolute na czworo instrumentalistów, ich głosy i elektronikę (2023–24), Moment opuszczenia pomieszczenia na trzy pomieszczenia w budynku NOSPR w Katowicach i zmienną obsadę instrumentalną (2024–25), Wendel na 24 instrumenty i elektronikę (2024–25).