Muzyka chętnie przegląda się – świadomie lub nie – w malarstwie, rzeźbie, literaturze. Wątki, nawet jeśli pojawiają się w uniwersum dźwięków, są zapośredniczone właśnie przez słowo. Tymczasem tkanina artystyczna wydaje się świetną matrycą dla współczesnej wrażliwości muzycznej i jej adekwatnych formalnych upostaciowień. Spróbujmy zatem:

Osnowa. „Modalny liryzm, wyraźny smutek i ponura nostalgia” – mówił o specyfice litewskiego minimalizmu muzycznego jego wybitny znawca Krzysztof Droba.

Wątek. „Kombinacja wzorów tekstylnych oraz muzyki indyjskiej” – opisuje swoje utwory Egidija Medekšaitė.

Taka minimalistyczna, dwuwymiarowa definicja twórczości litewskiej kompozytorki ukrywa to, co w niej najważniejsze. Głębię. Nieskończoność mikrotonowej struktury dźwięku muzycznego. Trwanie nieśmiertelnego Atmana. Bezdenną pamięć kulturową sięgającą rozległych równin prehistorycznej Anatolii. Ostatecznie i autorka, i odbiorcy tej muzyki medytują nad dźwiękową materią, która sama przyjmuje znaną od zawsze, a jednocześnie cudownie nieprzewidywalną formę.

Megh Malhar to klasyczna raga hindustańska ewokująca zbliżające się deszcz i burzę. Dhani to raga oparta na pentatonice. Uważana za radosną i romantyczną, jest często wykorzystywana we współczesnej muzyce popularnej.