W wielu kompozycjach Georgesa Aperghisa ludzki głos odgrywa bardzo ważną rolę. Na przestrzeni lat i kolejnych przedstawień napisał on teksty z zasady opracowane po to, by były recytowane, odgrywane lub śpiewane, ale których połączenie w jeden zbiór – niekiedy kosztem podziału na mniejsze części lub przeróbek – okazało się niezbędne. W rzeczywistości utwory te, dzięki cechującej je pracy nad językiem, w wyraźny sposób nawiązują do poezji najnowszej. Słowa są w nich cięte, przekształcane i wykorzystywane na nowo. A jeśli znaczenie na tych kartach krąży z ogromną prędkością, to na wzór fali nieustannie wyrzucanej, a następnie odchylanej, nieustannie przyspieszanej przez materiał słowny, który ją tworzy i ponownie uruchamia.