Grupę utworzyliśmy w roku 2001. Od 2003 składa się z sześciu stałych członków i wielu innych wykonawców gościnnych, z którymi czasami tworzymy rozbudowane składy. Graliśmy przez lata z około pięćdziesięcioma muzykami solistami z wielu krajów świata oraz z kilkoma innymi zespołami, w tym orkiestrowymi. Działalność Kawalerów łączy intuicyjność z tradycją freejazzową i komponowaniem. W grupie spotykają się specjaliści od kształtowania przestrzeni muzycznej: grający kompozytorzy, improwizatorzy i inni trudni do zakwalifikowania gatunkowego muzycy, nazwijmy ich: alternatywni. W skład grupy wchodzą: Jerzy Kornowicz – fortepian, Krzysztof Knittel – instrumenty elektroniczne, Tadeusz Wielecki – kontrabas, Tadeusz Sudnik – groovebox, Ryszard Latecki – trąbka, Mieczysław Litwiński – śpiew, instrumenty dawne i ludowe. 

Występujemy wielu krajach Europy, czasami w kawalerskich podgrupach. W miejscach nietypowych (łąki i lasy, brzegi rzek, place), jak i salach koncertowych, festiwalach takich jak: Warszawska Jesień, Chopin i jego Europa, Musica Polonica Nova, Ad Libitum, Kody, w ostatnich latach w Bukareszcie, Lwowie, Moskwie, Berlinie, Mińsku, czy Brukseli. Od 2004 prowadzimy coroczny Ogólnopolski Skup Dźwięków Nowych i Używanych – warsztaty dla entuzjastów improwizacji i komponowania na żywo. Każdy z członków grupy uprawia także indywidualną aktywność twórczą; każdy robi to w sposób wyrazisty i od lat publicznie rozpoznany. 

Zajmujemy się czymś w rodzaju hermeneutyki muzycznej. Prezentujemy swoiste rozprawy dźwiękowe na różne tematy – teatr idei. Jesteśmy wrażliwi na antropologiczny rys stawianych problemów. Podejmujemy swoiste wyprawy kulturowe, czy też przeprowadzamy studia nad różnymi zjawiskami muzycznymi i kulturowymi. Wyrażamy swoje myśli poprzez kompozycje realizowane z wykorzystaniem improwizacji, niemniej jednak kluczowe elementy naszych wypowiedzi muzycznych są zdefiniowane. Dla przykładu: zajmowaliśmy się fenomenem muzyki Chopina (Archipelag Chopin), piosenki popularnej (Śpiewnik kawaleryjski), tożsamości europejskich miast (Sonosfera – Metropolie i Mity), tożsamości pogranicza polsko–ukraińskiego i polsko-białoruskiego (Sen o Podlasiu), naturą trójdzielnego rytmu mazurka (Prosto z pieca), relacjami pomiędzy muzyką tradycyjną a współczesną improwizacją (Sceny z bezkresu), eksploracją wspólnych komórek rytmicznych muzyki ludowej i naszej improwizacji (Ziarna). Jedno z naszych przedsięwzięć polegało na niemal orkiestrowej, bo dwudziestoosobowej improwizacji do wykresu formy utworu Livre pour Orchestre Witolda Lutosławskiego. Rzecz dotyczyła uniwersalności doskonałej formy zamkniętej. Sprawdzaliśmy, jak ta forma sprawdza się w innych niż muzyka Lutosławskiego światach dźwiękowych. Wykonywaliśmy przez lata ok. 30 różnych programów koncertowych. 

W 2012 grupa nagrała razem z Zespołem Europejskiej Szkoły Śpiewu Tradycyjnego płytę Sceny z bezkresu wyprodukowaną przez Ośrodek Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża” w Lublinie.