pochodząca z Krakowa kompozytorka i artystka intermedialna mieszkająca w Seattle w Stanach Zjednoczonych. Jej twórczość obejmuje m.in. utwory instrumentalne (solowe, kameralne i symfoniczne), kompozycje z komputerowo realizowanym dźwiękiem, ścieżki dźwiękowe do eksperymentalnych filmów animowanych oraz przestrzenne kompozycje audiowizualne w tzw. rzeczywistości rozszerzonej (ang. virtual – extended – mixed reality). Współpraca z innymi artystami, rozumiana jako wymiana kreatywności, ma dla kompozytorki fundamentalne znaczenie. Integralną częścią jej aktywności artystycznej jest przestrzeń, która często pełni funkcję katalizatora działań improwizacyjnych w miejscach o unikatowej akustyce.

Trębacz jest absolwentką Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie, gdzie studiowała kompozycję pod kierunkiem Bogusława Schaeffera (dyplom w 1999), jak również krakowskiej Akademii Ekonomicznej (obecnie Uniwersytet Ekonomiczny), gdzie w 2000 ukończyła informatykę. W latach 2004–10 była słuchaczką pierwszego w Stanach Zjednoczonych programu studiów doktoranckich w dziedzinie nowych mediów na wydziale Digital Arts and Experimental Media (DXARTS) na University of Washington w Seattle, gdzie w 2010 uzyskała tytuł doktora i w latach 2012–24 pracowała na stanowisku Research Scientist.

Utwory i projekty Trębacz były prezentowane w ponad 30 krajach świata podczas koncertów, festiwali i konferencji, a także w ramach publikacji w międzynarodowych magazynach muzycznych (m.in. „Organised Sound” oraz „Neue Zeitschrift für Musik”). W 2009 jej utwór things lost things invisible na orkiestrę symfoniczną i trójwymiarową przestrzeń dźwiękową został wyróżniony rekomendacją Międzynarodowej Trybuny Kompozytorów w Paryżu. Kompozytorka współpracuje również z artystami związanymi z Pracownią Filmu Animowanego Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (głównie z Robertem Sową). Jest też laureatką Stypendium Twórczego Miasta Krakowa (1999). Otrzymała zamówienia kompozytorskie i granty na realizację projektów artystycznych od wielu festiwali i instytucji w Polsce i na świecie, m.in.: Klangspuren Festival, Warszawskiej Jesieni, Musica Polonica Nova we Wrocławiu, Festiwalu Prawykonań w Katowicach, Związku Kompozytorów Polskich oraz lokalnych zespołów i instytucji z siedzibą w Seattle, takich jak Seattle Modern Orchestra, trio Kin of the Moon czy North Corner Chamber Orchestra (NOCCO), Mid Atlantic Arts Foundation / USArtists International, Allied Arts Foundation Seattle (2018 Artist Award „Listen UP! Music by Women”), a także solistów wirtuozów współpracujących z kompozytorami przy tworzeniu nowego repertuaru na swoje instrumenty. W 2022 Trębacz była kompozytorką rezydentką 33. edycji festiwalu Musica Polonica Nova we Wrocławiu. Płyta monograficzna kompozytorki, z jej utworami kameralnymi i orkiestrowymi, została wydana w 2013 przez Polskie Radio i Polskie Centrum Informacji Muzycznej (polmic.pl) w ramach cyklu „Muzyka Polska Dzisiaj. Portrety Współczesnych Kompozytorów Polskich”.

Kompozycje elektroakustyczne Trębacz były prezentowane m.in. podczas festiwalu Ars Electronica, ICMC (International Computer Music Conference), CIME/ICEM (International Confederation of Electroacoustic Music), SOUND Festival, SEAMUS (The Society for Electro-Acoustic Music in the United States Conference), New York City Electroacoustic Music Festival (NYCEMF), Mise-En Festival (New YorkCity), 40.4 Festival (University of Colorado, USA), Cervantes Electroacústico w Buenos Aires, SPLICE Festival II (BGSU) oraz wielu innych międzynarodowych festiwali i konferencji poświęconych muzyce elektroakustycznej i komputerowej.

Wybrane utwory: Aletheia na orkiestrę smyczkową (2000), Il Fonte Adamantino na kwartet smyczkowy i zespół wokalny (1996–2002), Spinning Zone na perkusję i media elektroniczne (2002), Chordochromies na klawesyn i media elektroniczne (2003), Ephemerae na symfoniczny zespół instrumentów dętych (2005), Curriculum Vitae, digital video (2005), Minotaur na waltornię i przestrzenny obraz dźwiękowy (2005), things lost, things invisible na przestrzeń ambisoniczną i orkiestrę (2007), ERRAI. Immersive Audiovisual Space,performans audiowizualny w rzeczywistości rozszerzonej(2009), ANC’L’SUNR na orkiestrę symfoniczną i przestrzenny obraz dźwiękowy (2012), Iriviskia na skrzypce i waltornię z dźwiękiem surround (2015), Ligeia na niewidzialny sopran, zespół kameralny i dźwięk surround (2016), Winter After Times of Fire na zespół improwizatorów i przestrzenny obraz dźwiękowy (2019), Inanna Descending na zmienną obsadę i przestrzenny obraz dźwiękowy (2019), Metanoia, koncert na skrzypce, orkiestrę smyczkową i przestrzenną warstwę elektroniczną (2020), The Tower of Broken Mirrors, ambisoniczny soundscape (2021), Abrasion na klawesyn i media elektroniczne (2021–23), A Machine for Entropy na orkiestrę kameralną i media elektroniczne (2022), Umbrae, ambisoniczny soundscape (2023), Tharsis na klarnet kontrabasowy i media elektroniczne (2024), Recontre Series, współtworzone performansy w rozszerzonej rzeczywistości, projekt zbiorowy we współpracy z Danielem Petersonem, Laurą Luną Castillo i innymi (2024), Lullabies for Nibru na flet basowy i media elektroniczne (2024), The Cistern Chain, ambisoniczny soundscape (2017/22/25), Nostalgia na dwa kwartety smyczkowe i media elektroniczne (2025), Lament dla Ur. Asamblaże z nieistniejącego miasta na żeński głos improwizujący, zespół wokalny, orkiestrę i multimedia (2025).