ur. w 1954 w Szanghaju. Wczesne lata życia spędził na wyspie Chongming w okresie rewolucji kulturalnej. W 1974 został przyjęty do Shanghai Conservatory of Music, początkowo na skrzypce. Na trzecim roku studiów zmienił specjalność na kompozycję. Pod koniec lat 70. i na początku 80. był już znany w Chinach jako pierwszy kompozytor stosujący techniki współczesne i awangardowe, zakazane wówczas przez oficjalny system. Krytykowano go za indywidualizm, który pozostawał w bezpośredniej sprzeczności z dominującą ideologią. 

Jego osobisty styl kompozytorski ukształtował się w latach po powrocie do Szanghaju. W 1983 powstał jego pierwszy reprezentatywny utwór, Yi Feng (The Lost Style), zamówiony przez Franka Huanga, który był wówczas studentem wiolonczeli. Choć Yi Feng przeznaczony jest na wiolonczelę solo, ma charakter niemal kameralny. Struny instrumentu zostają przestrojone o tryton niżej względem normalnej wysokości, a pudło wiolonczeli jest traktowane jako cztery odrębne części. Kompozytor wymaga od solisty gry na tych czterech częściach instrumentu w celu uzyskania barw perkusyjnych. Prawykonania dokonał w tym samym roku Huang. Awangardowa estetyka utworu wywołała szeroką dyskusję w całym kraju. 

Również w 1983, z rekomendacji Chou Wen-chunga, Ge Gan-ru rozpoczął studia doktoranckie w zakresie kompozycji na Columbia University. Jego utwory wykonywały m.in.: New York Philharmonic, BBC Orchestra, Royal Scottish National Orchestra, Orchestre National de Lyon, Tokyo Philharmonic, American Composers Orchestra, Hong Kong Philharmonic, Shanghai Symphony Orchestra, Shanghai Philharmonic, Chamber Music Society of Lincoln Center, Kronos Quartet, Shanghai Quartet, Miami Quartet oraz wiele innych zespołów. 

Wybrane utwory: Twelve Preludes na fortepian (1979, rew. 2019), Yi Feng (Lost Style) na wiolonczelę i orkiestrę (1982), String Quartet No. 1, Fu, Lost Style na wiolonczelę (1983), Gu Yue (Ancient Music) na preparowany fortepian (1986), Wu (Resolute/ Rising to Height) na fortepian i orkiestrę (1986, rew. 1991), Duration Instant na pianistę (1990), Four Studies of Peking Opera na fortepian i kwartet smyczkowy (lata 90. XX w.), Chinese Rhapsody na orkiestrę (1992), Symphony No. 1 (1997), String Quartet No. 4 – Angel Suite (1998), Six Pentatonic Tunes na orkiestrę (2003), Fairy Lady Meng Jiang na orkiestrę (2008), String Quartet No. 2 (ok. 1990–92), String Quartet No. 3 (1994–96), String Quartet No. 5 (ok. 2000–02), The Fall of Baghdad (2004), Butterfly Overture na orkiestrę (ok. 2005–07), Wrong, Wrong, Wrong! na fortepian zabawkę i inne instrumenty (2007), Hard! Hard! Hard! na fortepian zabawkę i inne instrumenty (2008), Lovers Besieged: Orchestral Suite (2009), Shanghai Reminiscences na orkiestrę (2013), 12 Études for Extended Piano (2017).