ur. w 1972 w Norwegii, jest kompozytorem, który parę lat temu doszedł do wniosku, że jego praca powinna obejmować wszystkie dziedziny sztuki, że muzyka jest czymś więcej niż dźwiękiem i że zasadniczo nie istnieją żadne ograniczenia dotyczące tego, jakie rodzaje materiału mogą zostać dopuszczone lub uznane za istotne. Doprowadziło go to do przyjęcia estetyki „dyletantyzmu uniwersalnego geniusza”. 

W 2009 powołał do życia własną operę – „Norweską Oprę” – która mieściła się w jego prywatnym salonie, w okolicy, jaką sam opisywał jako slumsy Oslo. Ponieważ projekt ten był próbą radykalnego wycofania się ze standardowych modeli produkcji i sposobów pracy właściwych tradycyjnej operze i muzyce współczesnej – a może także dlatego, że kompozytor cierpi na łagodną formę lęku społecznego i na stale narastający lęk przed nadchodzącą katastrofą czy dniem sądu – postanowił nie dopuszczać do swoich przedstawień publiczności, z wyjątkiem kilkorga życzliwych przyjaciół z branży. W 2015, w wyniku dalszej radykalizacji projektu, instytucja została przeniesiona w głąb szwedzkich lasów. W tym środowisku, sprzyjającym izolacji i skupieniu, artysta rozpoczął pracę nad serią filmów „oprowych” Ø. Znak Ø oznacza zbiór pusty, próżnię, a zatem także fundament nieskończonych możliwości. Do dziś powstało siedemnaście odcinków oraz dziesięć kolejnych odcinków spin-offu (serii pochodnej) The Followers of Ø. 

Reinholdtsen komponuje także dla wielu różnych zespołów i mediów. Jego twórczość była prezentowana na takich festiwalach i wydarzeniach jak: Ultima Oslo, festiwal SPOR, Münchener Biennale – Festival für neues Musiktheater, Międzynarodowe Wakacyjne Kursy Nowej Muzyki w Darmstadcie, Festiwal Muzyki Współczesnej w Huddersfield, Donaueschinger Musiktage, Theatertreffen, Ultraschall Berlin, Warszawska Jesień oraz Berliner Festspiele. Od 2009 intensywnie współpracuje z twórcami teatralnymi Vegardem Vinge i Idą Müller, ostatnio przy produkcji Peer Gynta w berlińskiej Volksbühne. Jest profesorem kompozycji (na stanowisku førsteamanuensis) w Norweskiej Akademii Muzycznej w Oslo, a od 2021 – członkiem berlińskiej Akademie der Künste. 

Wybrane utwory: Strukturelle Konstellation II na taśmę ośmiokanałową (1997), … and yet there will be a hundred visions and indecisions na siedem instrumentów (1997), Psalm na 14 instrumentów (1998), Processes of the Interstitial, utwór elektroakustyczny (1999), Bagatellen na fortepian (1999), Aus der Vergängnis na kwartet smyczkowy (1999), Wie man zum Stein spricht na flet, wiolonczelę, perkusję i fortepian (2000), Hun-hadde-pupp-i-nesa-si, utwór elektroakustyczny (2000), Hörreste na 21 instrumentów i elektronikę (2002), Turba – Theories of Mass Society na chór, wideo na żywo i wideo z nagrania, PowerPoint, odtwarzanie CD, performans kompozytora itd. (2003), Goddag madam Reinholdtsen, God aften frøken Flink, słuchowisko (2003), In context na klarnet, gitarę, perkusję, wideo i nagrane wypowiedzi kompozytorów (2004), Everyday na saksofon solo, 11 instrumentów, nagrania dokumentalne i tekst (2005), Catalogue of Emotions na śpiewaka/wykładowcę i projekcję z rzutnika pisma; istnieje także wersja z fortepianem (2005), Reinholdtsens Ode to Solitude, instalacja lub film (2005), Antigone Absence, utwór teatru muzycznego na pustą scenę, niewidzialnych muzyków (skrzypce, flet i perkusję), niewidzialnego tancerza stepującego, niewidzialną Antygonę (sopran), sampel z Don Giovanniego i wywiad z dramaturgiem na wideo (2005), Des Moines / Sparta + Music na czworo muzyków, trzy rzutniki pisma, PowerPoint, sample i rysowanie na żywo (2006), Ghosts, utwór teatralny (z Vegardem Vingem i Idą Müller; 2007), Collected Music Performance Videos, wideo (2008), Concert Music Piece, w kilku wersjach, na muzyków, performans kompozytora i PowerPoint (2008–), 13 Music Theatre Pieces na akordeon/syntezator/głos, fortepian, klarnet, wiolonczelę, gitarę elektryczną, wykonawcę ad hoc i trzy równoczesne prezentacje PowerPoint (2008), Ny Musikk-revyen, atonalny kabaret o historii organizacji Ny Musikk, norweskiej sekcji ISCM, na sześcioro muzyków, chór, aktorów, performans itd., itd. (z Kaiem Johnsenem i Bodil Furu; 2008), Worlds beyond, instalacja na 20 tancerzy, muzyków, chór dziecięcy i 15 odtwarzaczy CD (2008), The Wild Duck, utwór teatralny (z Vegardem Vingem i Idą Müller; 2008–09), Unsichtbare Musik na sopran, klarnet, wiolonczelę, gitarę, fortepian, perkusję, mówcę i dźwięk z nagrania (2009), The Norwegian Opra launch and gala happening na sześciu muzyków, 30 śpiewaków i performerów, kompozytora itd., itd. (2009), The Apocalypse, „opra” (2010), Orpheus, „opra” (2010), Music as Emotion na akordeon, klarnet, wiolonczelę, fortepian, gitarę, niewykształconego śpiewaka, mówcę, dźwięk z nagrania, wideo i materiały rozdawane publiczności (2007/11), Faust, or the Decline of Western Music na fortepian, PowerPoint, dźwięk z nagrania i efekty teatralne (2011), Utopia, „opra” (2011), John Gabriel Borkman, utwór teatralny (z Vegardem Vingem i Idą Müller; 2011), Musik na sopran, klarnet, wiolonczelę, gitarę, fortepian, perkusję, kompozytora, PowerPoint, maszyny itd. (2012), Narcissus, „opra” (2013), Inferno na podstawie powieści Augusta Strindberga na perkusistę, wideo, playback i alchemię (2013), 12-Spartenhaus, utwór teatralny (z Vegardem Vingem i Idą Müller; 2013), Vier Deutsche Lieder na śpiew z playbacku (2014), Take on me na śpiew z playbacku (2014), Ø, odcinki 1–17, „opry” (2015–20, cykl nadal kontynuowany), Theory of the Subject, koncert fortepianowy z wideo z nagrania i wideo na żywo oraz z performansem kompozytora (2016), Spätstil na klarnet, wiolonczelę, gitarę, fortepian, perkusję, sample, maszynę dymną i pirotechnikę (2017), Nationaltheater Reineckendorf, utwór teatralny (z Vegardem Vingem i Idą Müller; 2017), Institute for Posthuman Performance Practice, budynek, film dokumentalny, utwór perkusyjny, teoria i performans (2018), Preludium, Religion, Erkenntnis, Moral und Fuge, część 1, na cztery instrumenty, kompozytora, kopie The Blob i las (2019), Preludium, Religion, Erkenntnis, Moral und Fuge, część 2: Parergon zur Ø episode 18, 19 und 20, na cztery instrumenty, szepczącego kompozytora pod łóżkiem i telewizor (2019), To arms! To arms!, afirmatywne oratorium na 50 aktorów i muzyków, scenografię i film (2020/21), Preludium, Religion, Erkenntnis, Moral und Fuge, część 3, na cztery instrumenty, objaśnienia kompozytora, trzy projektory i The Blob(2021), The Followers of Ø, odcinki 1–10, filmy typu „opra” (2021–26, cykl kontynuowany), Hedda Gabler, utwór teatralny (z Vegardem Vingem i Idą Müller; 2022), The Followers of Ø: Die Dämonen, utwór teatru muzycznego grany na czterech równoległych scenach, na sześcioro performerów i playback (2022), Keine Ideen, keine neue Perspektive na dwoje performerów, chór, nagrane wcześniej wideo, tańczące instrumenty, maszyny dymne i ciemność (2022), Byggmeister Solness, utwór teatralny (z Vegardem Vingem i Idą Müller; 2023), Einzelgänger, cykl pieśni na Einzelgängera (mima), Ostatniego Człowieka (baryton), Filozofa-Pianistę (mima), fortepian samogrający i rozdawane partytury (2023), The Chosen Ones, pięciogodzinna „opra” odgrywana na terenie The Norwegian Opra w lesie w Szwecji; także jako dokumentacja wideo na 13 ekranów (2024), Peer Gynt, utwór teatralny (z Vegardem Vingem i Idą Müller; 2025), History does not exist, „opra” na 18 muzyków, aktora i trzy duże ekrany wideo (2025), Spree Utopie na chór na ośmiu łodziach, w kostiumach duchów (2026).