kierownik artystyczny dwóch zespołów i wielokrotnie nagradzany kompozytor dzieł audiowizualnych. Jego prace, łączące muzykę wykonywaną na żywo z elektroniką i warstwą wideo, podważają tradycyjne koncepcje prezentacji koncertowej i wirtuozerii instrumentalnej. Jego twórczość ma zasadniczo charakter psychogeograficzny i wyrasta ze studiów nad konkretnymi miejscami. Odkrywane przez kompozytora warstwy mitu i historii stają się następnie budulcem jego dzieł. Proces kompozytorski rozpoczyna się zatem od zestawu lokalizacji połączonych na mapie linią, którą wyznacza określony temat, historia lub katalog ograniczeń. Kompozytor rejestruje ulotne chwile, nieoczekiwane zdarzenia i przypadkowe znaleziska, by ostatecznie – podobnie jak wybitny londyński psychogeograf Iain Sinclair – zaproponować własny odczyt wybranych przez siebie miejsc. Jest to niejako forma dywinacji polegająca na „akcie tworzenia znaków na szlaku wędrówki”. 

Uzyskawszy w 2011 doktorat z kompozycji elektroakustycznej na Uniwersytecie w Manchesterze, Salem przesunął akcenty w swojej praktyce twórczej i włączył do niej wykonawstwo muzyki na żywo. Jego utwory elektroakustyczne były prezentowane na festiwalach i w ramach cyklów koncertowych na całym świecie. Przyniosły mu również szereg nagród i nominacji, m.in.: HearSay Prize (w kategorii Best Sound, 2015), Prix Palma Ars Acustica (nominacja Radio Télévision Suisse, 2015), status laureata Konkursu im. L. Ferrariego (La Muse en Circuit, 2012), finalisty Prize Phonologia (2013) oraz Metamorphoses (Musique & Recherches, 2012), a także nominację jury głównego dorocznego konkursu sztuki współczesnej Competencia Internacional Destellos (2012), III nagrodę konkursu kompozytorskiego Joensuu Soundscape (2011) oraz I miejsce w XI konkursie kompozytorskim Musica Viva (2011). 

Pierwsze utwory Salema z udziałem wykonawców występujących na żywo – cykl London Triptych, inspirowany postaciami Williama Blake’a (Not one can pass away, 2015), Austina Osmana Spare’a (Untitled Valley of Fear, 2016) i Nicholasa Hawksmoora (The Great Inundation, 2017) – powstały dla Distractfold Ensemble. Not one can pass away doczekał się jak dotąd 16 wykonań i był interpretowany przez pięć różnych zespołów. Untitled Valley of Fear miało swoją światową premierę w Darmstadcie w sierpniu 2016; następnie było prezentowane m.in. w Café OTO oraz na Festiwalu Muzyki Współczesnej w Huddersfield. W 2017 utwór otrzymał nominację do British Composer Award w kategorii Sound Art. The Great Inundation, prawykonane podczas Cut & Splice 2017, było następnie prezentowane w BBC Radio 3. Dzieła te znalazły się na pierwszym monograficznym albumie kompozytora, London Triptych (dFolds). 

Jako współzałożyciel i współdyrektor artystyczny Distractfold Ensemble, Salem napisał liczne kompozycje dla tego kolektywu, a także dla Talea Ensemble, Ensemble Soyuz 21, BBC Philharmonic oraz International Contemporary Ensemble. Skomponował również szereg utworów solowych dla takich wykonawców jak Linda Jankowska, Alice Purton, Weston Olencki i Noam Bierstone. Jego najnowsza wielkoformatowa kompozycja na fortepian solo i elektronikę powstała we współpracy z Markiem Knoopem i z myślą o nim jako wykonawcy. Drugi album monograficzny kompozytora, Bury Me Deep, ukazał się nakładem No Hay Discos pod koniec 2024. Obecnie Salem pracuje nad wypełniającym cały program koncertu utworem dla montrealskiego zespołu No Hay Banda. The Museum of the Lowest Place, jego nowe dzieło przygotowane na tegoroczny Another Sky Festival, powstało przy wsparciu PRS Foundation’s Composers’ Fund. 

W 2014 prowadzony przez Salema Distractfold Ensemble otrzymał (jako pierwszy brytyjski zespół w historii) Kranichsteiner Musikpreis w dziedzinie interpretacji, przyznawaną przez Internationales Musikinstitut Darmstadt (IMD). W 2017 zespół kuratorował i współprodukował we współpracy z Sound and Music oraz BBC Radio 3 międzynarodowy projekt Cut & Splice, którego kulminacją był marcowy festiwal sztuki dźwięku oraz transmisje na falach BBC w kwietniu tego samego roku. Salem jest także współzałożycielem i współdyrektorem Another Sky – nowego festiwalu poświęconego muzyce eksperymentalnej z regionu SWANA (Azja Południowo-Zachodnia i Afryka Północna) i jego diaspory. 

Mieszka w Londynie. Od 2019 jest (w ramach sieci PRiSM) starszym wykładowcą kompozycji w Royal Northern College of Music w Manchesterze. W 2023 odbył jako specjalista z praktyki zawodowej (practitioner-in-residence) roczną rezydencję w Warburg Institute, School of Advanced Study na Uniwersytecie Londyńskim.

Wybrane utwory: The Sun Warms The Memory, stereofoniczny utwór akuzmatyczny (2011), Dérive, stereofoniczny utwór akuzmatyczny (2013), Too Late, Too Far, stereofoniczny utwór akuzmatyczny (2014), The Fall, stereofoniczny utwór akuzmatyczny (2014), Residual bits of sunlight (we współpracy z Andersson Dance; 2014), Not one can pass away na dwoje operatorów obiektów, elektronikę performatywną, taśmę i wideo (2015), Hilmen Var, 12-kanałowy utwór akuzmatyczny (2015), neamhroinnte, generatywna instalacja audiowizualna (2015), Untitled Valley of Fear na troje operatorów obiektów, elektronikę performatywną, taśmę i wideo (2016), London Triptych na dwoje–czworo wykonawców, live electronics i audiowizualne fixed media (2015–17); The Lovers na kwintet smyczkowy, dwoje operatorów obiektów, elektronikę performatywną, taśmę i wideo (2017), The Great Inundation na wiolonczelę, troje operatorów obiektów, elektronikę performatywną, taśmę i wideo (2017), The Raft Breaks na skrzypce solo, elektronikę na żywo i audiowizualne fixed media (2019), Midlands na głos, gitarę elektryczną, instrumenty klawiszowe, trio smyczkowe, klarnet basowy, obiekty, elektronikę i audio wizualne fixed media (2019), The Tower na gitarę elektryczną, wiolonczelę, perkusję, elektronikę na żywo i audiowizualne fixed media (2019), THIS IS FINE na wiolonczelę solo, elektronikę na żywo i audiowizualne fixed media (2021), Bury Me Deep na puzon solo, elektronikę na żywo i audiowizualne fixed media (2022), Shadows pass the morning ’gins to break, The starry floor, the watry shore na amplifikowany kwartet, 12 muzyków orkiestrowych i wideo (2022), The Way Up & The Way Down na perkusję solo, elektronikę na żywo i audiowizualne fixed media (2023), Waves of crashing blackness na fortepian solo, elektronikę na żywo i audio­ wizualne fixed media (2024), Of Darkness 1 na głos/flet, gitarę elektryczną, wiolonczelę, perkusję i audiowizualne fixed media (2024), The Museum of the Lowest Place na głos, gitarę elektryczną, skrzypce, kontrabas, fortepian preparowany, elektronikę na żywo i audiowizualne fixed media (2026).