ur. w 1972 w Rouen, francuski kompozytor, reżyser, performer i artysta wizualny. Studiował kompozycję u Guy Reibela, Philippe’a Manoury’ego, Briana Ferneyhougha, Jonathana Harveya, Magnusa Lindberga i Tristana Muraila. Kształcił się także w zakresie analizy i estetyki muzycznej, gry na wiolonczeli, dyrygentury, harmonii i kontrapunktu. W latach 1999–2002 uczestniczył w seminariach Jacques’a Roubauda z poetyki porównawczej w École des hautes études en sciences sociales w Paryżu. W 1995 został przyjęty do paryskiego Conservatoire national supérieur de musique et de danse, gdzie uzyskał dyplomy z analizy muzycznej (1999) i kompozycji (2000). Dzięki stypendiom SACEM uczestniczył w latach 1996–97 w mistrzowskich kursach kompozytorskich w Szombathely, prowadzonych przez Briana Ferneyhougha i Marca Stroppę, zaś w latach 1997–98 ukończył kurs IRCAM w dziedzinie kompozycji i informatyki muzycznej. Jest znany z twórczości hybrydycznej, programowo niejednoznacznej, przekraczającej utrwalone granice między dyscyplinami. W swoich projektach zderza muzykę z animacją poklatkową, performansem, warstwą tekstową, filmem, elementami instalacji i praktykami sztuk wizualnych. Często sam pisze teksty, tworzy elementy wizualne do swoich projektów, reżyseruje i występuje na scenie. W ostatnich latach międzynarodowe uznanie przyniosły mu m.in. współpraca z południowoafrykańskim artystą Williamem Kentridge’em oraz autorskie projekty sceniczne, takie jak Lâchez tout!. Sarhan jest szczególnie ceniony za swoje osiągnięcia w dziedzinach teatru muzycznego i form multimedialnych, w których łączy warstwę instrumentalną z głosem wykonawcy, elektroniką, obrazem, gestem i sytuacją sceniczną. 

Wspólnie z Williamem Kentridge’em stworzył Telegrams from the Nose – projekt prezentowany ponad 30 razy na najważniejszych festiwalach i scenach w Europie. Od 2008 reżyseruje własne dzieła sceniczne. Jego dorobek obejmuje utwory instrumentalne (nierzadko wykorzystujące głos ludzki i elektronikę), a także instalacje wideo, filmy, książki, kolaże oraz spektakle, takie jak The Last Lighthouse Keepers. Wśród jego ważniejszych prac należy wymienić również L’Nfer, utwór na narratora i ośmioro muzyków oparty na autobiograficznym tekście autorstwa samego kompozytora, a także Encyclopaedia – wieloletni projekt multimedialny, w którym Sarhan za pomocą kolażu, animacji poklatkowej, muzyki i książek buduje alternatywny, fikcyjno-naukowy opis świata. W 2003 skomponował operę kameralną dla Festival d’Aix-en-Provence. Jego pierwszy monograficzny album ukazał się nakładem francuskiej wytwórni Zig-Zag Territoires. Sarhan odmawia przyjmowania wszelkich nagród i wyróżnień, ponieważ – jak sam stwierdził – „muzyka i sztuka nie mają nic wspólnego z tym całym cyrkiem”. 

Jego kompozycje powstawały na zamówienie m.in.: Les Percussions de Strasbourg, Ensemble Modern, Ensemble Recherche, Donaueschinger Musiktage, Ensemble intercontemporain oraz Orchestre philharmonique de Radio France. Jego muzykę wykonywali w ponad 20 krajach liczni soliści i wiele zespołów, wśród nich Nicolas Dautricourt, Céline Frisch, Noémi Boutin, François Salque, Alexandre Tharaud, Dimitri Vassilakis, Samuel Favre, Vanessa Wagner, Quatuor Diotima, Quatuor Béla, Ictus Ensemble. Był kompozytorem rezydentem centrum muzycznego Arsenal w Metzu oraz w Orleanie; w ramach rezydentury w Schlosstheater Moers napisał i wyreżyserował w sezonie 2017/18 cztery przedstawienia teatralne oraz film The Suitcase. 

Prowadził zajęcia w IRCAM w latach 1998–2002, wykładał na Université Marc-Bloch w Strasburgu, a następnie uczył kompozycji na Universität der Künste w Berlinie oraz gościnnie w Hochschule für Musik Carl Maria von Weber w Dreźnie. Jest autorem książki Introduction à l’histoire de la musique (wydanej przez Flammarion) oraz inicjatorem kolektywu artystycznego CRWTH, który od 2000 tworzy i prezentuje projekty multimedialne. W 2016 był wykładowcą gościnnym Międzynarodowych Wakacyjnych Kursów Nowej Muzyki w Darmstadcie, gdzie zaprezentował dwa nowe utwory: Commodity Music oraz Who Really Was Mario Bossi. Od roku akademickiego 2024/25 jest profesorem kompozycji na Anton Bruckner Privatuniversität w Linzu. Mieszka w Wiedniu. 

Wybrane utwory (od 2005): 28 janvier 2005 na baryton i fortepian (2005), Les Articulations de la Reine, muzyka do teatru lalek do tekstu Bertranda Raynauda (2005), Five Pieces na altówkę i orkiestrę (2005), Missing na gitarę, fortepian, skrzypce Stroha, perkusję, kontrabas i nagranie (2006), L’Enfer, un point de détail, wieczór artystyczny obejmujący instalację, muzykę i tekst mówiony (2006), Music While, wariacje na temat Music for a While Purcella na sopran i gitarę (2006), Amitié na wiolonczelę (2007), Testimonyna 19 muzyków i elektronikę do tekstów Charlesa Reznikoffa (2007), The Name of the Song na trio smyczkowe, elektronikę, fortepian Rhodesa i narratora (2007), Telegrams from the Nose, opera kameralna na pięcioro muzyków i narratora do tekstów Daniiła Charmsa (2008), Dibbuk na orkiestrę (2010), Petit Dibbuk na małą orkiestrę (2011), Home Work, muzyka teatralna (2011), A King, Lear, muzyka teatralna do tekstu Jacques’a Roubauda wg Williama Shakespeare’a (2011), Lucy B na sopran/mezzosopran i kwartet smyczkowy (2011), Here It Ended Even Further, dwa utwory na fortepian (2011), Bon pied bel œil na flet, fortepian Rhodesa i taśmę/komputer/CD (2011), Talea na czworo perkusistów (2011), Observations sur les ombres accidentelles et les murmures colorés na wiolonczelę i taśmę/komputer/ CD (2011), Ô piano na recytującego pianistę i dźwięk z nagrania (2012), Deluxe Coucouna skrzypce lub zespół (2008–13), I Don’t Belong to Your World na mówiącego marimbistę (2010–13), Wandering Rocks na cztery gitary elektryczne i elektronikę (2013), Talea 2 na 11 muzyków i elektronikę (2015), La philosophie dans le boudoir, spektakl teatru muzycznego na sześć głosów (2015), Commodity Music, spektakl teatru muzycznego na cztery gitary elektryczne i 24 głośniki (2016), Talea 3 na pięcioro muzyków (2017), One Shot Train, spektakl teatru muzycznego na pięcioro muzyków (2017), Potence à paratonnerre na zespół (2017), Finger and Mouth na instrument klawiszowy i wideo (2017), Nacht bis Acht, spektakl teatru muzycznego dla dzieci (2019), Log Book, utwór elektroakustyczny / sztuka muzyczna (2019–), 35 utworów kameralnych pod wspólnym tytułem Situations na od jednego do czworga wykonawców (2008–20), The Right Ear, spektakl teatru muzycznego na sześcioro muzyków i wideo (2020), Les Murs meurent aussi, spektakl teatru muzycznego dla zespołu United Instruments of Lucilin, performerów, wideo i zespołu na żywo (z Danielem Agim, Julią Lwowski i Marią Buzhor; 2024), Covaru na zespół smyczkowy (2024), Analogies, spektakl teatru muzycznego dla Zafraan Ensemble, z warstwami wideo, tekstu, światła i dźwięku (2025).