zajmują się kompozycją, performansem i sztuką mediów. Kluczowym elementem ich estetyki jest rekontekstualizacja społecznych, medialnych, performatywnych, biograficznych i cielesnych uwarunkowań muzyki. Służą temu świadomie stosowana brzmieniowa niejednorodność, strukturalne zachwiania równowagi oraz różnorodność dźwiękowa, nierzadko przeniknięte odniesieniami do kultury popularnej. 

Prace Luxy często powstają we współpracy z wybranymi artystami i zespołami, m.in. z Nadar Ensemble, asamisimasa, MAM. manufaktur für aktuelle Musik, Ictus, Ensemble Mosaik oraz Trio Catch. Muzyka Luxy trafia również do repertuaru czołowych zespołów i orkiestr, takich jak: SWR Vokalensemble, Musikfabrik, hr-Sinfonieorchester Frankfurt, SWR Symphonieorchester, Ensemble Modern, Ensemble KNM Berlin, Ascolta i Contrechamps, oraz na międzynarodowe festiwale, takie jak: Warszawska Jesień, Musica Strasbourg, Donaueschinger Musiktage, Wien Modern oraz Międzynarodowe Wakacyjne Kursy Nowej Muzyki w Darmstadcie. Dopełnieniem tej działalności są publikacje, audycje radiowe, wykłady, kursy, performanse, instalacje, wystawy i koncerty prezentowane na całym świecie. 

Po ukończeniu studiów w zakresie kompozycji i teorii muzyki w Folkwang Universität der Künste, gdzie kształcili się pod kierunkiem Nicolausa A. Hubera i Ludgera Brümmera, Luxa korzystali ze stypendiów i rezydencji, m.in. w ZKM | Center for Art and Media Karlsruhe oraz w Villa Serpentara. W roku akademickim 2023/24 należeli do grona stypendystów rezydentów Wissenschaftskolleg zu Berlin. Wykładali w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie nad Menem oraz w Philipps-Universität w Marburgu. Od 2014 piastują stanowisko profesorskie w dziedzinie kompozycji w Staatliche Hochschule für Musik und Darstellende Kunst w Stuttgarcie. 

Wybrane utwory: Als ich die Zunge herausschnitt na 12-głosowy chór solistów i taśmę (1999–2000), Pink Fantasy Island na elektronikę czterokanałową (2000), zer.wüstet na wielką orkiestrę i taśmę (2001), linked trips na zespół instrumentalny (2001), venus_5 na fortepian i live electronics (2002), conglom-o-mat na wielką orkiestrę i live electronics (2004), schöner leben 2 (Monument für T.H.) na fortepian i live electronics (2006), schöner leben 1 (music for K.C.) na kontratenor, fortepian elektryczny, megafon, elektronikę i multimedia (2008), schöner leben 4 (sumo D.D.) na harfę, elektronikę i odbiornik telewizyjny (2008), schöner leben 5 („Nix verstehen ist besser als gar nichts.” – M.K.) na preparowaną altówkę i elektronikę (2008), Das Mitleid ist die Geißel der Mensch heit, Sheriff na elektronikę czterokanałową (2008), schöner leben 3 („Girl You Know It’s True” – M.V.) na flet, neon, elektronikę i taśmę (2009), Soforterlös na obój, wiolonczelę,

fortepian, płyty pleksi, pistolety i telewizory (2010), Wald na orkiestrę i taśmę (2011), Gier na zespół instrumentalny i elektronikę na żywo (2011), schöner leben 6 (Armstrong-Schaltung) na wiolonczelę sprzężeniową i elektronikę (2011), play* – akuzmatyczna lektura na 14 głośników, świetlówki i radiotelefony (2011), Dein Penis na wiolonczelę, perkusję i systemy sprzężeń zwrotnych (2012), Selbstversuch, die Andern na zespół instrumentalny, sprzężenia i elektronikę na żywo (2013), Wir sind frei, modułowy teatr muzyczny (2013), MEUTEN (Imitat) na chór i elektronikę na żywo (2014), Index [St. Peter] na organy, imitacje, taśmę i działania przestrzenne (2014), Absolut Return + ALPHA na zespół instrumentalny i elektronikę na żywo (2015), schöner leben 9 (Turing Maschine) na dyrygenta, ścieżki klikowe, monitory i taśmę (2016), I Need You Love. na zespół i live electronics (2015/21), Diskreter Wolf. Werkkommentar, Biografie für sechs Stimmen, Video und Live-Elektronik (2021/24), Ich bin dein Boy na głos genderowo płynny, zespół instrumentalny i elektronikę na żywo (2024), i wd leave leaf & dance na orkiestrę i artificial traces (2022, wersja na zespół 2026).