Utwór przeznaczony na chór młodzieżowy i dziecięcy a cappella jest dedykowany Chórowi LXXV Liceum Ogólnokształcącego im. Jana III Sobieskiego w Warszawie i jego dyrygentce – Lilianie Bach.

W utworze, zainspirowanym rzeźbą parkową Horyzonty (1974) Magdaleny Więcek-Wnuk, obecnie eksponowaną w warszawskiej Królikarni (krolikarnia.mnw.art.pl/o-krolikarni/park-rzezby/ oryzonty/), istotny był dla mnie walor edukacyjny, przybliżający młodym wykonawcom i odbiorcom ideę korespondencji sztuk, a także współczesną muzykę chóralną, z jej bogatą paletą rozszerzonych środków wokalnych i technik konstrukcyjnych. Abstrakcyjne potraktowanie tematu przez rzeźbiarkę skłoniło mnie do poszukiwania szerokich i niejednoznacznych kontekstów w kompozycji. Partytura (zapisana niekonwencjonalnie) nie zawiera dźwięków o określonej wysokości, za kanwę tekstu – zamiast tradycyjnego „wiersza” – posłużyło słowo „horyzont” wraz z polem skojarzeniowym, uruchomionym subiektywnie podczas komponowania utworu i poddanym różnym przekształceniom: od rytmizowanych powtórzeń po derywacje i strukturowanie sylabiczne, rozszczepiające słowa na poszczególne głoski. Jednakże w przebiegu formy tekst nabiera charakteru quasisemantycznego, o wyraźnym zabarwieniu społecznym, a wybrzmiewające w finale pytanie „on czy ty?” jest pytaniem o kondycję młodego pokolenia w kontekście zagadnień takich jak wspólnotowość czy inkluzywność. Chodzi zatem (także) o horyzont myśli… 

Anna Ignatowicz-Glińska