Cały materiał instrumentalny wykorzystany w tym utworze wywodzi się z wiersza napisanego w 1910 przez estońskiego pisarza Juhana Liiva. Dopiero później odkryłam, że w czasie, gdy powstawał ten tekst, Liiv od kilku lat cierpiał już na schizofrenię – mimo to nadal tworzył jedne ze swoich najpiękniejszych i najgłębszych dzieł, w tym ten pełen światła utwór poetycki. 

Punktem wyjścia była dla mnie analiza spektralnej zawartości estońskich sylab, z której wydobyłam rytmy, alikwoty oraz zjawiska koartykulacyjne. Struktura utworu odzwierciedla ten proces: od akordów opartych na alikwotach samogłosek, poprzez harmonię i rytmikę wyprowadzone z wersów wiersza, aż po melodie kształtowane przez kontury mowy. 

Pracując w ten sposób, miałam poczucie, że tekst odsłonił jeszcze jedną warstwę lekkości i mroku wpisanych w język, którym posłużył się Liiv. Dysponując bogatym materiałem uzyskanym w wyniku tej analizy, starałam się ukształtować formę wrażliwą zarówno na znaczenie tekstu, jak i na jego tkankę alikwotową. Końcowa część utworu jest wielowarstwową kompozycją złożoną z wcześniej nagranych głosów – niektóre z nich zdawały się nawiedzać mnie podczas pracy nad tym dziełem. 

Liisa Hirsch