Kompozycja inspirowana narracyjną teorią tożsamości Maryi Schechtman. Podejmuje refleksję nad pojęciem ruin jako metaforą doświadczenia jaźni i samoświadomości. Utwór bada moment, w którym tożsamość przestaje funkcjonować jako spójna narracja, a zaczyna ujawniać się jako zbiór fragmentów pozbawionych jednolitej struktury. 

Centralnym punktem utworu jest temporalny paradoks ruin. Sugerują one jednocześnie trwanie i nieobecność. Coś przetrwało, ale nie w takiej formie, w jakiej kiedyś istniało. W zastosowaniu do tożsamości oznacza to więc, że nawet gdy poczucie „ja” ulega fragmentacji, nie zostaje ono wymazane całkowicie. Nawyki, język, sposoby komunikacji, odruchy emocjonalne pozostają. Ulegają jednak dezintegracji jako spójny system odniesienia. Znika nie sama treść doświadczenia, lecz jego organizująca zasada – poczucie, że wszystkie elementy należą do jednego, stabilnego i zintegrowanego „ja”. 

Utwór traktuje więc „ruiny tożsamości” jako stan pośredni pomiędzy obecnością a nieobecnością, w którym tożsamość nie zostaje unieważniona, lecz pozostaje w formie rozproszonej, wymagającej ponownego odczytania i interpretacji. 

Aleksandra Słyż