Rozgrywa się w przestrzeni pomiędzy dźwiękiem a jego cieniem. To opowieść o tym, co pozostaje po muzyce – o jej śladach, odbiciach, wyobrażeniach i zniekształceniach. W świecie utworu nic nie jest dane raz na zawsze: źródła dźwięków okazują się niepewne, narracje rozszczepiają się i nakładają na siebie, a granica między wydarzeniem a jego wspomnieniem stopniowo zanika. Koncert staje się miejscem szczególnego napięcia między obecnością i nieobecnością, realnością i projekcją, skupieniem i zwątpieniem. Muzyka nieustannie wymyka się własnej definicji, pozostawiając słuchacza w przestrzeni pytań, na które nie ma jednej odpowiedzi. Być może właśnie tam – po muzyce – zaczyna się jej najbardziej intrygująca część. 

Adam Porębski