Ricercar (od włoskiego ricercare), czyli szukać, poszukiwać. Forma muzyczna, która w bardzo interesujący sposób rozwijała się i kwitła w XVI i XVII wieku. Uprawiali ją najwięksi polifoniści i improwizatorzy tamtych czasów – Giovanni Gabrieli, Girolamo Frescobaldi czy wreszcie Jan Sebastian Bach (sześciogłosowy ricercar z Musikalisches Opfer). Zawsze chodziło o interakcję pomiędzy instrumentami, o dialog i szukanie wspólnej muzycznej drogi. Najczęściej uprawiano ricercary imitacyjne i swobodne. Te drugie, wywodzące się zwykle z twórczości lutniowej, są punktem wyjścia dla suity Bydgoskiego Kolektywu Kompozytorskiego. To rzecz pomyślana na zamplifikowane saksofony, live electronics i perkusję. Dyscyplina, którą od razu wyczuwamy, jest obecna w każdym ogniwie suity. Bill (Frisell), Elvin (Jones), Steve (Coleman), Gato (Barbieri), Billy (Cobham), Johns (Coltrane & McLaughlin), Miles (Davis) – żaden z bohaterów naszych opowieści nie zajmuje więcej niż pięć minut trwania utworu (poza Johns, których przecież jest dwóch!). 

Artyści Kolektywu zabierają słuchaczy w podróż, podczas której krajobraz zmienia się polirytmicznie i posttonalnie, intertekstualnie. Ich inwencja zdaje się nie mieć granic. Z wyjątkiem jednej: zostaje okiełznana przez skrót. Lawina pomysłów wyprowadzanych z pomysłów zostaje podana w pigułce – pełnej energii, wyrafinowanych brzmień i potężnej ekspresji. 

Przemek Psikuta, Rafał Gorzycki