Jest świadomą kontynuacją i przepisaniem idei na inne warunki wykonawcze – redukcją kwartetu smyczkowego, zaprojektowanych świateł, wideo, taśmy, live electronics i przestrzeni do solo altówki poddanego elektronicznym przekształceniom. Jest to próba ponownego odczytania materiału z innej perspektywy, którą łączy z pierwotną wersją postać Konrada Janusa – altowiolisty oryginalnie grającego w kwartecie z Silence Unleashed, a stanowiącego teraz pojedynczy głos wyłaniający się z wcześniejszej zbiorowej struktury. Altówka zachowuje pamięć brzmień i gestów obecnych w pierwowzorze, lecz funkcjonuje już samodzielnie. Nowy utwór zachowuje podstawowy dramaturgiczny łuk pierwowzoru – drogę od skupionego słuchania pojedynczych zjawisk dźwiękowych do doświadczenia dźwięku opartego na pulsie, ruchu i fizycznie odczuwalnej energii. Jeśli Silence Unleashed było doświadczeniem totalnym, budowanym przez współdziałanie dźwięku, obrazu, światła i przestrzeni, to Silence Unleashed IIkoncentruje się na jednym z elementów tego świata. Rezygnacja z warstwy wizualnej i rozbudowanej choreografii światła stanowi naturalną konsekwencję przejścia od kolektywnego organizmu kwartetu do samotnego głosu altówki. Dzięki temu uwaga słuchacza może zostać skierowana na sam proces przemiany dźwięku oraz na relację pomiędzy wykonawcą i otaczającym go środowiskiem akustycznym.