ur. w 1920, zm. w 1973, włoski kompozytor, dyrygent i jedna z najważniejszych postaci europejskiej awangardy muzycznej drugiej połowy XX wieku. Należał do pionierów powojennego serializmu we Włoszech, pozostawał w bliskich relacjach z kręgiem kompozytorów związanych z Międzynarodowymi Wakacyjnymi Kursami Nowej Muzyki w Darmstadcie. Był również jednym z pierwszych twórców, którzy dostrzegli artystyczny potencjał muzyki elektronicznej i nowych technologii dźwiękowych. 

Urodził się w Wenecji. Studiował kompozycję m.in. u Gian Francesco Malipiera, a dyrygenturę u Hermanna Scherchena. W latach 50., wspólnie z Lucianem Beriem, współtworzył mediolańskie Studio di Fonologia Musicale – jeden z najważniejszych europejskich ośrodków badań nad muzyką elektroniczną. 

Jako kompozytor łączył najbardziej nowatorskie techniki swojej epoki z wyjątkową wrażliwością brzmieniową i liryzmem. Odróżniał się od wielu przedstawicieli szkoły darmstadzkiej otwartością na różnorodne źródła inspiracji oraz świadomym dialogiem z tradycją muzyczną. Jego twórczość obejmuje dzieła orkiestrowe, koncertujące, wokalno-instrumentalne, sceniczne oraz utwory wykorzystujące elektronikę. Szczególne miejsce zajmują w niej cykl Hyperion, koncerty obojowe, Quadrivium, Aura i opera Satyricon. Równolegle prowadził intensywną działalność dyrygencką, propagując muzykę współczesną na całym świecie. Dyrygował czołowymi orkiestrami Europy i Ameryki w licznych prawykonaniach dzieł swoich współczesnych. Jego działalność pedagogiczna i artystyczna wywarła ogromny wpływ na rozwój muzyki nowej po II wojnie światowej. Zmarł w Darmstadcie, pozostawił dorobek, który do dziś stanowi jeden z najważniejszych punktów odniesienia dla europejskiej muzyki współczesnej. 

Wybrane utwory: Concerto per due pianoforti e strumenti na dwa fortepiany, dwie harfy, czelestę i perkusję (1947–48), Musica su due dimensioni na flet i taśmę magnetyczną (1958), Quartetto per archi in due tempi na kwartet smyczkowy (1955), Koncert fortepianowy (1958–59), Dimensioni III – Invenzione su una voce na głos, instrumenty i taśmę (1963), Aria na sopran i orkiestrę (1964), Stele per Diotima na skrzypce i orkiestrę (1965), Aulodia per Lothar na obój miłosny i gitarę (1965), Serenata per un satellitena dowolny zespół instrumentalny (1969), Quadrivium na czworo perkusistów i cztery grupy orkiestrowe (1969), Hyperion, cykl utworów na głosy, instrumenty, orkiestrę i elektronikę (1964–70), Grande Aulodia na orkiestrę (1970), Viola (o Viola d’amore) na altówkę lub violę d’amore solo (1971), Y después na gitarę 10-strunową (1971), Solo na obój solo (1971), Ausstrahlung na sopran, orkiestrę i taśmę (1971), Aura na orkiestrę (1972), Biogramma na wielką orkiestrę (1972), Giardino religioso na zespół instrumentalny (1972), Ages na taśmę (1972), Satyricon, opera kameralna na solistów i zespół instrumentalny (1971–73), Concerto n. 3 per oboe e orchestra na obój i orkiestrę (1973).