ur. w 1929 we Lwowie, zm. w 2019 w Salzburgu. Kompozytor, muzykolog, dramaturg, grafik, filozof, pedagog. Studiował kompozycję u Artura Malawskiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, a pod kierunkiem Zdzisława Jachimeckiego – muzykologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1959 uzupełniał formalną edukację muzyczną u Luigiego Nona. Sam wykładał kompozycję w Akademii Muzycznej w Krakowie i w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst „Mozarteum” w Salzburgu. 

Oprócz muzyki pisał także dramaty. Osobiście wyreżyserował kilka spośród ok. 40, wielokrotnie wystawianych w Polsce i za granicą, tłumaczonych na kilkanaście języków. Jego grafiki, w różnym stopniu związane z muzyką (w niewielkim stopniu z dramaturgią), wystawiane były w galeriach w Europie i Stanach Zjednoczonych. 

W latach 50. był związany z Polskim Radiem w Krakowie, Polskim Wydawnictwem Muzycznym oraz Instytutem Muzykologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1963 prowadził klasę kompozycji w Akademii Muzycznej w Krakowie, a w latach 1986–2002 wykładał także w Hochschule für Musik und Darstellende Kunst Mozarteum w Salzburgu. Wykształcił około 160 kompozytorów z wielu krajów świata. W 1970 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. 

Należał do pionierów muzyki graficznej, otwartej, aleatorycznej, elektronicznej i teatru instrumentalnego. Szczególne miejsce w jego twórczości zajmowała wieloletnia współpraca z krakowskim zespołem MW2, dla którego powstało wiele utworów należących dziś do klasyki europejskiej awangardy. Od 1965 współpracował ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia. Jego twórczość obejmuje dzieła orkiestrowe, kameralne, elektroakustyczne, jazzowe, multimedialne oraz teatralne, wymykające się jednoznacznym klasyfikacjom stylistycznym. 

Równolegle prowadził działalność teoretyczną i publicystyczną. Był autorem fundamentalnych publikacji poświęconych muzyce współczesnej, w tym książek Nowa muzyka, Mały informator muzyki XX wieku, Wstęp do kompozycji oraz wielotomowego kompendium Kompozytorzy XX wieku. W latach 1967–73 pełnił funkcję redaktora naczelnego pisma „Forum Musicum”. W 1990 założył w Salzburgu własne wydawnictwo Collsch Edition. 

Wybrane utwory: Poezje Guillaume’a Apollinaire’a na sopran i orkiestrę (1949), 19 Mazurków na fortepian (1949), Muzyka na kwartet smyczkowy (1954), Sonata na skrzypce solo (1955), Permutacje na 10 instrumentów (1956), Model I na fortepian (1956), Ekstrema na 10 instrumentów (1957), Quattro movimenti na fortepian i orkiestrę (1957), Tertium datur na klawesyn i orkiestrę kameralną (1958), Monosonata na sześć kwartetów smyczkowych (1959), Concerto breve na wiolonczelę i orkiestrę (1959), Koxncert na kwartet smyczkowy (1959), Topofonica na 40 instrumentów (1960), Konstrukcje łączne na orkiestrę smyczkową (1960), Mała symfonia „Scultura” na orkiestrę (1960), Azione a due na fortepian i zespół instrumentalny (1961), Imago musicae na skrzypce i zespół instrumentalny (1961), Kody na orkiestrę kameralną (1961), Musica ipsa na orkiestrę niskich instrumentów (1962), Cztery utwory na trio smyczkowe (1962), TIS MW2 na aktora, mima, tancerkę i muzyków (1963), S’Alto na saksofon i orkiestrę kameralną (1963), Collage and Form na zespół jazzowy i orkiestrę (1963), Scenariusz dla nieistniejącego, lecz możliwego aktora instrumentalnego (1963), Symfonia. Muzyka elektroniczna na taśmę (1964), Symfonia. Muzyka orkiestrowa na wielką orkiestrę (1967), II Koncert fortepianowy (1967), Koncert jazzowy na zespół jazzowy i orkiestrę (1969), Kwartet smyczkowy nr 4 (1973), aSana klawikord (1973), Tentative Music na zmienną obsadę (1973), Symfonia w 9 częściach na orkiestrę i sześć instrumentów solowych (1973), Uwertura Warszawska (Harmonie i kontrapunkty I) na orkiestrę (1975), Missa elettronica na chór i taśmę (1975), Romuald Traugutt (Harmonie i kontrapunkty II) na orkiestrę (1976), Jangwa na kontrabas i orkiestrę (1979), Maah na komputer, skrzypce, wiolonczelę i orkiestrę (1979), Koncert na gitarę i orkiestrę (1984), Koncert na akordeon i orkiestrę (1984), Koncert na organy, skrzypce i orkiestrę „B-A-C-H” (1984), Missa sinfonica na sopran, skrzypce, saksofon sopranowy i orkiestrę (1986), Koncert na flet, harfę i orkiestrę (1986), Koncert na saksofon i orkiestrę (1986), Koncert na skrzypce, dwa oboje, rożek angielski i orkiestrę(1986), Mały koncert na skrzypce i trzy oboje (1987), Koncert podwójny na dwoje skrzypiec i orkiestrę (1988), Koncert na perkusję jazzową, fortepian i orkiestrę (1988), II Koncert skrzypcowy (1989), III Koncert fortepianowy (1990), Liebesblicke, opera (1990), VI Symfonia na wielką orkiestrę (1993), Megasonata na fortepian (1994), Leopolis na skrzypce i orkiestrę (1994), Orchestral and Electronic Changes na instrumenty solowe, elektronikę i orkiestrę (1994), Analogies na cztery rogi, cztery trąbki, cztery puzony i czworo perkusistów (1994), Koncert klarnetowy (1995), Sinfonia/Concerto na 15 solistów i orkiestrę (1996), Sinfonietta na 16 instrumentów (1996), VII Symfonia (1997), Enigma na wielką orkiestrę (1997), Concerto da camera na 18 instrumentów (1997), Adagio na orkiestrę (1998), Gestures na orkiestrę kameralną (1999), Das Leben einer Stadt na orkiestrę, trzy soprany i elektronikę (1999), Prolegomena na orkiestrę kameralną (2000), Convocations na orkiestrę (2000), Nine Studies on Themes of Max Ernst na orkiestrę kameralną (2000), Identity na orkiestrę (2003), Quartett na saksofon, fortepian, kontrabas i perkusję (2004), EsseH na rożek angielski solo (2004), Fantasie-Impromptu na fortepian (2004), VI Koncert fortepianowy (2005), OSCENOI na głos, fortepian, zespół kameralny i media elektroakustyczne (2005), Koncert na orkiestrę perkusyjną na ośmioro perkusistów, klarnet, fortepian, skrzypce i kontrabas (2005), II Koncert kontrabasowy na kontrabas i orkiestrę kameralną (2005), Panorama na orkiestrę (2005), Duodecet na 12 wiolonczel (2005), Kwartet smyczkowy nr 16 (2006).