ur. w 1946 w Umuahii w Nigerii, zm. w 2005 w Uyo w Nigerii. Kompozytor i etnomuzykolog. Edukację rozpoczął w 1960 w King’s College High School – jednej z najbardziej prestiżowych szkół średnich w Nigerii, wzorowanej na King’s College w Cambridge. W latach 1970–73 kontynuował naukę w International School w Ibadanie oraz na University of Nigeria w Nsukce. W czasie nauki w International School poznał twórczość i wykonywał utwory wybitnych nigeryjskich kompozytorów muzyki artystycznej: Feli Sowandego (kompozytora i organisty), Ayo Bankolego (kompozytora i organisty) oraz Christophera Oyesiku (śpiewaka). Kontakt z ich muzyką pozwolił mu zetknąć się z nowoczesnymi technikami kompozytorskimi nigeryjskiej muzyki artystycznej, które później stały się jednym z fundamentów jego własnego języka twórczego. Uzoigwe studiował również instrumentację i kontrapunkt, teorię i historię europejskiej muzyki artystycznej, grę na fortepianie oraz kompozycję. 

Jego idee kompozytorskie rozwijały się podczas studiów w Guildhall School of Music w Londynie, a później na University of Belfast. W Guildhall School of Music skomponował kilka wirtuozowskich utworów fortepianowych oraz Lustra Variations i Nigerian Dances na orkiestrę symfoniczną. W Belfaście studiował etnomuzykologię pod kierunkiem brytyjskiego antropologa i etno muzykologa Johna Blackinga, którego badania i wiedza z zakresu muzyki afrykańskiej przyciągały wielu studentów z Afryki. Szczególny wpływ wywarło na Uzoigwego propagowane przez Blackinga podejście do badania muzyki z perspektywy społeczności, które są jej twórcami i depozytariuszami. Idąc śladem Josepha H. Kwabeny Nketii i Johna Blackinga, Uzoigwe powrócił do Nigerii, gdzie w latach 1977–79 prowadził badania terenowe nad tradycyjną muzyką własnego ludu – Igbo. Skupił się przede wszystkim na rytualnej tradycji muzycznej zwanej ukom. Wyniki tych badań znalazły później wyraźne odzwierciedlenie w jego twórczości kompozytorskiej. 

Uzoigwe z czasem zaczął odchodzić od tonalności. Poszukując nowych środków wyrazu, eksperymentował z atonalnością. Do utworów reprezentujących ten nurt należą między innymi Little Jesus, The Day is Passing oraz orkiestrowa Water Lilly Serenade. Uzoigwe był wykładowcą teorii muzyki i gry na fortepianie na University of Ife, następnie na University of Nigeria w Nsukce (1992–96), a od 1996 do śmierci pracował na University of Uyo. 

Wybrane utwory: Sketches for Piano (ok. 1974–76), Nigerian Dances na orkiestrę kameralną (ok. 1975), Lustra Variations na orkiestrę symfoniczną (ok. 1976), Ritual Procession na orkiestrę afrykańską i europejską (1978), Four Igbo Songs na sopran i fortepian (ok. 1982, rew. 1985), Watermaid na głos solowy i orkiestrę (ok. 1983), Sirene Limits na chór a cappella (ok. 1983), Grand Little One na chór i fortepian (ok. 1984), Two Songs na chór mieszany (ok. 1984), Masquerade I & II na iya ilu i fortepian (ok. 1984), A Sketch na puzon i fortepian (ok. 1984), Oja na kwartet instrumentów dętych (ok. 1984), Fanfare na zespół instrumentów blaszanych (ok. 1986), The Talking Drums na fortepian (1990), The Day is Passing By na chór (1995), Abigbo na fortepian (2003).