Pod względem brzmieniowym epoka posthumanistyczna nie jest epoką odcieleśnienia, lecz jej dokładnym przeciwieństwem: jest hiperucieleśnieniem.” 

(Kodwo Eshun, More Brilliant than the Sun: Adventures in Sonic Fiction [Jaśniej niż słońce. Przygody w fikcji sonicznej], 1998) 

I’m your body powstało w ścisłym powiązaniu z utworem Flesh+Prosthesis #1 (2013) na kwartet i ścieżkę dźwiękową napisanym dla Nikel Ensemble i wykonanym po raz pierwszy na festiwalu Wien Modern w 2013; ten drugi utwór wiąże się z kolei w podobny sposób z ośmiokanałową kompozycją elektroniczną Hybridae (2012). 

W Hybridae zastosowałem (oparte na zasadach sprzężenia zwrotnego) cyfrowe techniki przetwarzania dźwięku wobec serii sampli skrzypcowych. Celem było stworzenie hybrydycznego ciała dźwiękowego, które nieustannie zajmuje różne obszary brzmienia pomiędzy sferą fizyczną – wyraźnie rozpoznawalnymi samplami skrzypiec – a sferą cyfrową, zdominowaną przez intensywne przetwarzanie. Kompozycja ta stała się następnie punktem wyjścia dla Flesh+Prosthesis #1, w którym stworzyłem hiperhybrydyczne ciało, poprzez dodanie warstw instrumentalnych i elektronicznych do zmontowanej i pociętej wersji Hybridae. W I’m your bodyprocedura hybrydyzacji idzie o krok dalej: Flesh+Prosthesis #1 zostaje poddany procedurom podobnym do tych zastosowanych wcześniej w Hybridae, co prowadzi do dodania drugiej warstwy instrumentalnej i stworzenia wielowymiarowego ciała hybrydycznego – niejako podobnego do wielowymiarowych metaciał, którymi my sami się staliśmy. 

Ciało i jego cyfrowe awatary. Ciało organiczne i proteza. Mechanika ciała. Wypowiedzi ciała jako portal ku niewytłumaczalnemu. 

Stefan Prins