Trzyminutowa miniatura na chór dziecięcy inspirowana rzeźbą Macieja Szańkowskiego Dwa kamienie A/B. Utwór przenosi jej konstrukcję na materiał muzyczny: dwa podobne, ale nieidentyczne elementy, napięcie między ciężarem a ruchem ku górze, zaburzona symetria oraz znaczenie przestrzeni pomiędzy formami. Chór zostaje potraktowany jak żywa rzeźba dźwiękowa. Głosy dzieci tworzą grupy. Ich partie są bliskie sobie, lecz nigdy dokładnie takie same. Krótkie sylaby, oddechy, pauzy i pojedyncze dźwięki przechodzą między wykonawcami w technice hoketusu: jedna grupa zaczyna, druga dopowiada, jedna milknie, druga przejmuje ruch. Melodia powstaje pomiędzy głosami. 

W kontekście projektu Rzeźby śpiewają wiatr najważniejszy staje się ruch dźwięku w przestrzeni: melodia i rytm przeskakują między dwoma punktami, tworząc zmienną trajektorię słyszenia wokół rzeźby. 

Dla Szańkowskiego istotne było pytanie, jak rzeźba może przestać być zamkniętą bryłą, a stać się układem relacji z przestrzenią wokół. W mojej kompozycji stawiam podobne pytanie muzyce: jak melodia może przestać być linią i stać się instalacją przestrzenną między głosami, przekazującymi sobie dźwiękowy impuls. 

Anna Jędrzejewska