Utwór powstał na zamówienie Polskiego Radia – instytucji, która od stu lat towarzyszy temu, co ulotne: głosowi, dźwiękowi, ciszy i pamięci słuchania. Został skomponowany dla zespołu Kompopolex: grupy odważnych, młodych ludzi, którzy pełną garścią czerpią z dobrodziejstw tego, co aktualne i modne, w ramach tak niemodnej i mocno nieaktualnej dziś działalności artystycznej. W epoce przyspieszonego odbioru, krótkich form, czytelnych komunikatów i natychmiastowych efektów muzyka rozumiana jako autonomiczny, wyrafinowany świat przemyślanych zdarzeń dźwiękowych zdaje się mówić językiem nie do końca zgodnym z rytmem współczesnej wrażliwości. Jej materia przypomina czasem stos: nagromadzenie śladów, gestów, brzmień i znaczeń, które z oddali może wydać się bezładnym zwałem zużytych form, a jednak kryje w sobie skarbnicę pierwotnych wartości, jakie sztuka nieustannie wydobywa, przechowuje i pielęgnuje. I może właśnie w tej nieprzystawalności tkwi jej osobliwa aktualność – jako przestrzeni, która nie konkuruje z mocnym bodźcem wizualnym, lecz domaga się innego rodzaju uwagi: skupionej, cierpliwej i otwartej na wieloznaczność. Utwór dedykuję niestrudzonej propagatorce muzyki współczesnej, Ewie Szczecińskiej. 

Cezary Duchnowski