Ludzkie sieci współzawodniczące Współczesny cyfrowy postpostpunk przeciw algorytmicznej ekstrakcji cech

„Hipercyfrowy postpostpostpunk, który redukuje się do cienkiej, zdegradowanej bitowo linii skompresowanego sygnału ludzkiej ekspresji – wielowymiarowego głosu ludzkiego spłaszczonego w dwuwymiarową osobliwość. Nieczytelnego, pozbawionego informacji, bez cech możliwych do wyodrębnienia. To muzyka, która sama się szyfruje, aby zablokować zewnętrzny odczyt maszynowy; punk w stylu post-hardcore, który dla algorytmu klasyfikującego będzie brzmiał jak zepsuty klimatyzator; postpunk uprawiany w formie cyfrowo przetworzonej do tego stopnia, że ustanawia rytualny punkt graniczny muzyki. Zmiażdżony częstotliwościowo, owinięty wokół 128-bitowego prywatnego klucza szyfrującego, który jest przechowywany w betonowym bloku zakopanym dwa metry pod ziemią, w miejscu znanym wyłącznie z przekazu ustnego. Surowe i hipercyfrowe brzmienie sprzeciwu, oporu i rebelii”. 

No Future to sceniczny performans muzyki współczesnej, w którym trio muzyków konfrontuje się z komputerowym systemem nadzoru i ekstrakcji cech. Zespół staje wobec maszyny analizującej obraz i dźwięk, ukierunkowanej na scenę i badającej ruch, brzmienie oraz wszystkie ich ukryte właściwości. Wykryte cechy i odczyty są rzutowane bezpośrednio na wykonawców i scenę, dzięki czemu publiczność obserwuje proces inwigilacji w czasie rzeczywistym. Utwór można rozumieć jako rodzaj instruktażu, w którym muzycy stopniowo próbują wymknąć się czytelności i ekstrakcyjności własnego performansu. Włączają do działania techniki konceptualne i technologie, by zmylić maszynę analizującą i stworzyć format mający wartość w oczach ludzkiej publiczności, lecz pozbawiony wartości z punktu widzenia maszyny. Utwór próbuje stać się niewidzialny dla maszyny, czyli niemożliwy do rozszyfrowania za pomocą widzenia maszynowego i ekstrakcji cech. Zarazem stara się on pozostać doświadczeniem wspólnym, dzielonym z publicznością. 

Sytuacja sceniczna jest próbą wyobrażenia sobie, czym może być postpostpunkowa interwencja muzyczna wykraczająca poza historyczną estetykę punku. Szuka ona potencjału w algorytmicznym kamuflażu, maskowaniu dźwięku i zakłócaniu obrazu. Ludzka wyobraźnia i specyficznie ludzkie właściwości psychoakustyczne umożliwiają tryb percepcji oparty na ludzkich zdolnościach, a jednocześnie osłabiający widzenie maszynowe. Celem jest stworzenie przestrzeni, która wymyka się inwigilacji, ekstrakcji cech i monetyzacji ludzkiego istnienia. 

Alexander Schubert