Cztery syntetycznie stworzone dzwony, ich procesy ataku, wybrzmiewania i rozpadu oraz różne formy współistnienia z instrumentami akustycznymi stanowią punkt wyjścia dla konstrukcji utworu. 

Dzwon z racji swego zakorzenienia w kulturze przypomina o meta fizycznej naturze czasu. Jego dźwięk oznajmia zbliżającą się przemianę, która może przybrać różne formy i wywołać emocje bliskie zarówno nadziei, jak i rozpaczy. Jednak nawet jeśli zwiastuje nieuchronny koniec, pozostawia on wciąż możliwość nowego początku. 

Mateusz Śmigasiewicz