Punktem wyjścia dla Verschränkung – ins Offene są kompleksy dźwiękowe, które jako kompozytorskie elementy konstrukcyjne zostały wcześniej poddane różnorodnym procesom transformacji, a częściowo funkcjonowały również jako warstwa strukturalna innego utworu. Tym razem proces przebiega początkowo w odwrotnym kierunku: poprzez redukcję i przekształcenie poszczególnych poziomów tej podstawowej warstwy wyłaniają się niedokończone, zalążkowe elementy, które następnie ponownie zostają poddane rozmaitym procesom transformacji i modulacji, by ostatecznie ulec nadpisaniu. 

W rezultacie elementy te zyskują nową orientację. Powstają palimpsestowe ślady dźwiękowe, które w odniesieniu do swoich pierwotnych właściwości stają się formami oddzielonymi od własnego źródła – odlegle ukształtowanymi pozostałościami własnej przeszłości. 

W końcowej fazie utworu owe wyłonione w ten sposób rudimenty nakładają się na siebie w odmiennych warstwach czasowych i zróżnicowanych gęstościach, wzajemnie się modulują, przekraczając ostatecznie horyzont, z którego się wywodzą. Partia fletu wykorzystuje materiał z utworu ferne Tiefe na flet kontrabasowy, orkiestrę i elektronikę na żywo. Materiał ten został jednak ponownie przekształcony – jego charakter i struktura uległy dalszym zmianom, dzięki czemu tworzy równorzędny odpowiednik elektroniki. 

Gerald Eckert