Dzieło Xawerego Wolskiego celowo przypomina formą ząb, nasiono lub pąk kwiatu. Monumentalny obiekt z brązu można odczytywać jako hołd dla niezmiennej ciągłości natury. Skromne i ulotne nasiona potrafią przetrwać wieki w niesprzyjających warunkach, aby ostatecznie wykiełkować. Symbol, który porusza wyobraźnię odbiorcy i oddziałuje na jego doświadczenie zmysłowe.

A co usłyszały i zobaczyły dzieci w tej niezwykłej rzeźbie, opowiemy w utworze Kiełki czasu – muzycznej opowieści i dźwiękowym pejzażu uchwyconym na granicy światła i cienia. Kompozycja nie szuka gwałtownych uniesień ani gotowych odpowiedzi – jest jak fotograficzna klisza, na której powoli wyostrza się obraz. To utwór, który subtelnie opowiada historię, stwarzając jej klimat. Czas nie płynie – on w nas wyrasta. 

Aleksandra Bilińska